شاید این چیزی که میخوام بنویسم برای چند تا از دوستام خوندنش

 

عجیب باشه.چند تایی که بهشون برای اینکه دپرس هستن یا بهتره

 

بگم حال و حوصله ندارن گیر میدم و غر میزنم و دوست دارم با

 

خنده هام با حرفهام سر حالشون بیارم که خب موفق هم نمیشم.

 

شاید چون هنوز اون جوری که باید .............................................

 

و حالا من اعتراف میکنم مدتیه که دلتنگ و غمگینم...خیلی هم

 

شدیده...یعنی دپرسم...حال و حوصله ندارم..دلم گریه میخواد..

 

نمیدونم چرا دلم گریه میخواد و یه اتاق و تنهایی!!! دلم میخواد فقط

 

تنها باشم...خودم باشم و خودم و افکارم...دلم حتی دیگه کاغذ

 

و قلم هم نمیخواد فقط میخوام تنها باشم...خب مطمئنم دوستایی

 

که من و از نزدیک میشناسن الان متعجبن که چی شده مرمر تنهایی

 

میخواد!! اما حقیقتا جوابی ندارم.فقط میدونم دلم میخواد تنها باشم و

 

فقط گاهی با کسانی صحبت کنم که دوستشون دارم...دلم میخواد

 

الان تو کوه بودم...لابلای درختا میرفتم و سکوت، هدیه بهار و اردیبهشت

 

و جنگل بود به من!!! اما حیف که نمیشه...دلم جایی میخواد

 

که هیچکس نباشه....هیچ آدمی نباشه..هیچ غم و غصه ای

 

نباشه..هیچ عشقی نباشه....سکوت باشه و طبیعت!!!

 

خب مثل اینکه لو رفتم چقدر داغونم نه؟ باور کردنیه؟ معلوم بود؟

 

بهم ریخته بهم ریختم...امروز با اینکه مهمان داشتیم اونم کی؟ خاله

 

هام...کسانی که عاشقانه دوستشون دارم اما دلم میخواست زودتر

 

برن، برای صحبت کردن با یکی از دوستام مجبور شدم از دست

 

همشون فرار کنم و برم تو کتابخونه بابا و باهاش حرف بزنم..حالا نگاه-

 

هاشون به کنار که منتظر توضیح از طرف من بودن...رفتم در اتاق و

 

قفل کردم و نشستم پای کامپیوتر حتی درست و حسابی خداحافظی

 

نکردم!!! یه دیقه میخواستم تنها باشم نمیذاشتن که...از هیاهو بیزار

 

شدم....از سرو صدا ...ده بارتا حالا برنامه ریختم واسه مهمانی

 

گرفتن و بهم زدم...آخرش هم گفتم حسش نیست.....این حس چی

 

شد یهو؟ چرا رفت؟ خدا رو شکر عاشق هم نشدم یعنی اصلا کسی

 

رو ندارم که ازش احساس بگیرم یا بهش احساس بدم پس نمیتونه

 

این حالتها از عشق باشه...حتی دلم برای رضا هم تنگ نشده..حتی

 

واسه مارمولک هم تنگ نشده...

 

دلم برای ..............................

 

امروز بعد رفتن مهمانها یه ریز شعر سنگ خارای مرضیه رو واسه دل 

 

خودم زمزمه کردم..شعری که از بچگی عاشقش بودم چون مامان با

 

صدایی که هنوز به واسطه فشارهای عصبی و سیگار خراب نشده

 

بود با سوز خاصی میخوند و من از همون بچگی با این شعر گریه میکردم.

 

امروزم گریه داشتم اما نمیومد....فقط میخوندم...

 

جای آن دارد که چندی هم ره صحرا بگیرم

 

سنگ خارا را گواه این دل شیدا بگیرم

 

مو به مو دارم سخنها،نکته ها از انجمنها

 

بشنو ای سنگ بیابان بشنوید ای باد و باران

 

با شما همرازم اکنون با شما دمسازم اکنون

 

شمع پر سوزی چو من، در میان انجمن

 

گاهی اگر آهی کشد دلها بسوزد

 

یک چنن آتش به جان، مصلحت باشد همان

 

با عشق خود تنها شود تنها بسوزد

 

من یکی مجنون دیگر در پی لیلای خویشم

 

عاشق این شور و حال عشق بی پروای خویشم

 

گر به سویش رهسپارم ، سر ز مستی برندارم

 

من پریشانحال دلِ خوش با همین دنیای خویشم

 

چقدر شعرش آرومم میکرد..یادمه رفته بودم اصفهان در بچگی

 

دوستمون یه سنگ تو یکی از مسجداش نشونم دادو گفت این سنگ

 

خاراست...همه رازشون رو بهش میگن.....و من امروز حس کردم

 

چقدر من سنگ خارا هستم....همیشه رازهای خودم رو به همه میگفتم

 

در واقع همیشه من گوینده بودم و دوستان شنونده...دیگه نمیشد

 

بهشون کفت راز....اما الان مدت چند ماهه شدم سنگ صبور...

 

خوشحالم که این لیاقت رو دارم..خوشحالم که برای دوستای صمیمیم

 

میتونم کمک حال بشم ،خوشحالم که بلاخره من هم یاد گرفتم

 

شنونده هم باشم و نه فقط گوینده!!! اما وقتی مشاوره میخوان و

 

من با دل و جون بهشون راهنمایی میکنم و بعد میبینم آخر سر کار

 

خودشون رو میکنن و بازم اشتباه میشه و میان میگن حالا چی

 

کنم؟ حرص میخورم آخه من که نمیتونم جای اونها تصمیم بگیرم...از

 

دختر و پسر از دوستام این مدت به من اعتماد کردن و درد دل کردن و

 

من با اشک همشون تو تنهاییم اشک ریختم مخصوصا یکی دو نفر

 

که خیلی خاص و عزیزن برام...نمیتونم نمیتونم دردشون رو ببینم....

 

آخ تازه میفهمم چقدر سخته، سخته سنگ خارا بودن...چی میکشه

 

اون سنگ خارا!!! نه من سنگ خارا نیستم من ذره ای از ذراتش هم

 

هنوز نیستم...اما شدیدا به یه سنگ خارا نیاز دارم.....شاید هم به یه

 

چاه...یه جاهی که برم سرم و بندازم توش و داد بزنم...داد ....داد.....

 

آخ چقدر دلم یه شب کنار دریا میخواد سکوت باشه و خلوتی و تنهایی

 

و من داد بزنم...

 

با همه اینها اینکه دوستام من و لایق میدونن خوشحال کننده است...

 

این که میتونم با گوش دادن به حرفهاشون ذره ای آرومشون کنم برای

 

من سعادتیه...و از خدا میخوام این بنیه رو به من بده که شنوای بهتری

 

بشم، راز دار خوبی با شم و بتونم آرامش رو به دوستام بدم و بعد خدا

 

به من هم آرامش بده و ................

 

ببخشید داغون بودم این پست هم ............................................

 

امیدوارم سریعا خوب شم...به همین سرعتی که الان بعد از شنیدن

 

چند شعر ناب با صدای جادویی مرضیه، میخوام برم آهنگهای جفنگ

 

بذارم و برقصم..

 

Can u believe that?

 

آره تنها فرق من با دوستهای داغون الاحوالم!!!! اینه که من اینجوری به

 

خودم انرزی مثبت میدم که بعد بتونم به همه آنرزی مثبت بدم...

 

فقط ای کاش...........................

 

راستی این قسمت شعر سنگ خارا رو تقدیم میکنم به یکی که خودش

 

میدونه کیه؟!!

 

من یکی مجنون دیگر در پی لیلای خویشم

 

عاشق این شور و حال عشق بی پروای خویشم

 

گر به سویش رهسپارم سر ز مستی برندارم

 

من پریشانحال دلِ خوش با همین دنیای خویشم